ระวัง!! ไวรัส Y ระบาด

Title: Hold you tight
Author: D จัง
Pairing: Rain X Golf
Rating: NC ล้วนๆค่ะ
Summary: เอ...ทำไมเรนถึงได้กอดคอน้องกอล์ฟของเราอย่างสนิทสนมนะ ทั้งๆที่ก็เจอหน้ากันครั้งแรกแท้ๆ? พฤติกรรมช่างน่าสงสัยเป็นยิ่งนัก...จะทำอย่างไรให้หายสงสัยนอกจาก...
Author Note: เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อสนองความหื่นเท่านั้น หากมันจะไร้สาระสุดๆ ก็ได้โปรดให้อภัยดีด้วยนะคะ และเนื่องด้วยเวลาอันจำกัดจำเขี่ย(ให้มันจบลงให้ได้) จึงเขียนออกมาได้เท่านี้ล่ะค่ะ สุดท้ายนี้..ขอขอบคุณท่านเจ้าที่ --พี่กี้สุดเลิฟที่เป็นแรงบันดาลใจ(บังคับให้แต่ง)และช่วยติเตียน ทำให้ฟิคเรื่องนี้พบจุดจบ เอ๊ย!! แต่งฟิคได้จบค่ะ ถ้าไม่ได้พี่คอยเคี่ยวเข็ญแล้วล่ะก็...ดีว่ามันคงกลายเป็นได้แค่ฟิคดองเน่าๆอันนึงเท่านั้นเอง

พรหมลิขิตเอย... เจ้าเล่นตลกด้วยเหตุไฉน

พรหมลิขิตเอย... ไยทำให้หัวใจเปล่าเปลี่ยวได้เช่นนี้

โชคชะตาเอย... ไยไม่ทำให้ได้มี

โชคชะตาเอย.. ให้คนดีเคียงกายแก่ข้าเทอญ

...

......

ท่ามกลางแสงสียามค่ำคืน ย่านสถานบันเทิงทั้งหลายพากันประดับประดาแสงไฟโดดเด่นสะดุดตา หลอกล่อผู้ที่หลงมัวเมาในแสงสี แม้จะมีบางส่วนที่ต้องการเพียงแค่เปลี่ยนบรรยากาศก็ตาม..หากก็ยังคงเลือกสถานที่เหล่านั้นเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ หรือบางที ก็แค่มองหาคู่ควงไปนอนกอดสักคนในคืนนั้น...เท่านั้นเอง

แล้วใครจะสังเกตเห็น นักร้องดังระดับเอเชีย..แม้รูปร่างสูงใหญ่สะดุดตา แต่ใบหน้าถูกหมวกใบเท่ห์ปิดไปเกือบครึ่ง อีกทั้งในแสงมืดสลัวยังช่วยพรางตาได้ดี ไม่มีใครนึกหรอกว่าคนดังแบบนั้นแฝงตัวอยู่ในสถานที่ที่ไม่น่าจะพบเจอเช่นผับเล็กๆในประเทศญี่ปุ่นไปได้

นามที่ผู้คนเรียกขานคือ 'เรน' สายฝนที่สร้างความสดชื่นแก่ผู้คน หากยามนี้กลับรู้สึกเปลี่ยวดาย

~~..เหงา..~~

ในเวลานี้ที่ว่างเว้นจากการแสดงทั้งปวง 'เรน' จึงปลีกตัวจากโรงแรมที่เพิ่งให้สัมภาษณ์รายการโทรทัศน์ เพื่อมาพักสมองในที่ที่ไม่น่าจะพักสมองได้ ก็เพราะที่แห่งนั้นอึกทึกครึกโครมเกินกว่าคนที่เรียกว่าอยากพักเขามากัน เสียงเพลงชวนเต้นนั้นเรียกร้องให้ขาเต้นทั้งหลายออกลวดลายกันอยู่กลางฟลอร์ ชายหนุ่มนั่งอยู่ในมุมพ้นสายตาผู้คน แต่มองเห็นผู้อื่นได้ง่าย ช่างเป็นทำเลที่เหมาะกับตอนนี้จริงๆ เขาอยากเห็น อยากมอง และสังเกตผู้คนเหล่านั้น ดูเหมือนความเครียดที่สะสมมาตลอดเวลายาวนานจะเริ่มเจือจางลง เขาเพลิดเพลินไปกับการสังเกตพฤติกรรมของคนที่แตกต่างกันไป มันสนุกดี..ที่ได้เห็นผู้คนแตกต่างไปจากการมองผ่านหน้าเวที ผู้คนที่คลั่งไคล้เขา..ตอนนี้ไม่มีแล้ว สงบดีจัง..............

แต่แล้ว บรรยากาศที่เป็นไปเรียบเรื่อยนั้นก็เปลี่ยนไป เมื่อมีกลุ่มเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา แม้แสงจะมืดสลัว หากรูปลักษณ์โดดเด่นของแต่ละคนทำให้ผู้คนจำกันได้ เด็กหนุ่มผอมแห้งเหล่านั้นเป็นนักร้องดังของญี่ปุ่น เขาเองก็จำได้ ดูเหมือนจะเป็นที่นิยมของสาวๆ ทั้งหลายเหลือเกิน ถึงแม้รูปร่างจะดูไม่น่าเป็นผู้ชายก็ตามที

ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น ชายหนุ่มก็รู้จักนักร้องอีกสองคนที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่นด้วยเช่นกัน ตัวเขาเองแม้จะยุ่งจนแทบไม่มีเวลาแต่ก็ไม่ใช่คนตกข่าวอะไร ชายหนุ่มมักรับรู้ข่าวสารในวงการนี้ค่อนข้างกว้างขวางจนหลายคนคิดไม่ถึง เด็กไทยสองคนนั้นก็มีลักษณะคล้ายกัน รูปร่างหน้าตาไม่ได้กระเดียดมาทางผู้ชายเท่าไหร่

นัยน์ตาเรียวรีจ้องมองท่าทางร่าเริงของคนเหล่านั้นด้วยความสนใจ เด็กพวกนั้นไม่คิดจะปิดบังฐานะของตนเลยแม้แต่น้อย ดูจะยินดีกับการเป็นที่จับตาของผู้คนทั้งหลาย กลางฟลอร์ที่เคยแน่นขนัดขณะนี้กลับเปิดโล่ง เสียงเชียร์และปรบมือดังขึ้น พวกนั้นกำลังพยายามผลักดันให้ใครบางคนในกลุ่มออกมาเต้นละมั้ง แล้วก็เป็นดังคาด เด็กไทยคนหนึ่งถูกผลักออกมา จากนั้นน้องชายของเจ้าตัวก็ถูกผลักออกมาอีกคน

ตัวคนน้องยิ้มหน้าบานพลางขยับตัวให้เข้ากับจังหวะเพลงอย่างสนุกสนาน แต่คนพี่กลับมองไปยังกลุ่มเพื่อนอย่างอ้อนวอน..แต่สุดท้ายก็ขัดแรงยุไม่ได้ จึงต้องทำตามน้องชาย

ไม่มีใครสังเกตเห็น --ท่าเต้นที่ชายหนุ่มดูยังไงๆ มันก็เป็นแค่สเต็ปของเด็กๆ สำหรับเขา-- มันผิดปกติ ขาข้างหนึ่งของคนเป็นพี่ ที่น่าจะเหยียบลงพื้นเต็มเท้ากลับลงเพียงครึ่งแรง ความแข็งแรงของท่าทางที่ควรเป็นก็ลดลงไปด้วย ใบหน้าเรียวรีปรากฏร่องรอยความเจ็บปวดชั่วครู่ก่อนจางหายรวดเร็ว รอยยิ้มปั้นแต่งมาประดับใบหน้าอีกครั้ง..

จู่ๆ ร่างนั้นก็หยุดเต้น แสร้งทำเป็นชวนเพื่อนไปนั่งโต๊ะจนไม่มีใครจับสังเกตได้สักคน โต๊ะที่คนเหล่านั้นอยู่..เยื้องไปเบื้องหน้าของชายหนุ่มเล็กน้อย...นัยน์ตาเรียวจับจ้องทุกอิริยาบทไม่วางตา มอง..เพียงคนๆ เดียวในกลุ่ม ...แก้วที่มีน้ำดีกรีสูงผสมอยู่ถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากอิ่มเย้ายวนแก้วแล้วแก้วเล่า นัยน์ตากลมโตมองคนพูดคนนู้นทีคนนี้ทีแล้วพากันหัวเราะ..เสียงใสรื่นเริงตามฤทธิ์น้ำเมา

พลันร้านที่มีบรรยากาศสนุกสนานกลับสับสนอลหม่าน ผู้คนแตกฮือ... ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์สองกลุ่มกำลังมีเรื่องกัน หากมันจะเป็นแค่การชกต่อยกันธรรมดามันก็ไม่ใช่เรื่องน่าห่วงอะไร แต่มันกลับมีอาวุธออกมาเล่นกันด้วยนี่สิ...ที่สำคัญ จุดที่มีเรื่องกันนั้นอยู่ใกล้กับกลุ่มเด็กหนุ่มสะดุดตาพวกนั้นมาก คนทั้งกลุ่มแตกกระจายหลบกันจ้าละหวั่น

'เรน' สืบเท้าเข้าหาจุดสนใจของตนทันทีตั้งแต่เริ่มมีเรื่อง ชายหนุ่มรู้ว่าเขาคงทำอะไรได้สักอย่าง ...บางที เป้าหมายอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิด

เด็กไทยคนน้องถูกคนในกลุ่มคนหนึ่งฉุดไปทางหนึ่ง แต่คนพี่กลับสวนหมัดใส่คนที่เซถลามาทางตนเปรี้ยงใหญ่จนเจ้าคนโชคร้ายหน้าหงาย แต่มันไม่ได้มีอยู่คนเดียว คนที่คาดว่าเป็นเพื่อนหันเหเป้าหมายมาทางเด็กหนุ่มทันทีที่เห็นว่าเพื่อนของตนถูกสอยจนร่วงไปกองกับพื้น และก่อนที่เจ้าคนตัวใหญ่จะเหวี่ยงหมัดใส่เด็กหนุ่มหน้าใสที่ทำอะไรเกินตัว 'เรน'ถีบจนเจ้านั่นกระเด็นไปไกลก่อนกระชากเรียวแขนให้ออกวิ่งตามเขาออกไปจากตรงนั้น

"มานี่!!" เสียงทุ้มนุ่มเป็นภาษาอังกฤษตวาดใส่ แต่ไม่ทำให้ร่างนั้นหันมาสนใจเท่าไหร่

"โด่เอ๊ย!! ไอ้อ่อน ..เก่งจริงตามมาดิ!!"

เด็กหนุ่มหันกลับไปตะโกนใส่เจ้าคนที่เพิ่งถูกถีบกระเด็นอย่างสะใจ และแม้จะเป็นภาษาไทยที่สุดแสนจะอ้อแอ้ก็ตาม แต่ฝ่ายนั้นก็เดาความหมายที่ออกมาทางไม่ดีได้ไม่ยาก ...เพราะนิ้วกลางทั้งสองมือโชว์หราส่งมาให้

'เรน' ทั้งฉุดทั้งดึง หรือจะเรียกว่าลากก็คงไม่ผิดนัก เมื่อร่างบางไปกวนตะกอนโทสะของคู่กรณีจนเจ้าคนที่เพิ่งมีคดีความกันชักชวนเพื่อนๆ กรูกันเข้ามาเตรียมขย้ำร่างโปร่งบาง ความจริงแค่คนไม่กี่คนมันก็ไม่ครนามือเขาเท่าไหร่หรอก เพียงแต่ว่าคนเยอะขนาดนั้นเห็นทีจะขอผ่าน ....มันเปลืองแรงมากเกินไป 'เรน'ได้แต่ยิ้มในใจ สู้เก็บแรงที่จะทะเลาะกับพวกบ้านั่นเอาไปทำอย่างอื่นดีกว่า

'เรน'ลากร่างโปร่งไปหลบในซอยมืดเปลี่ยวที่อยู่ห่างออกไปหลายช่วงตึก และกว่าจะมาถึงตรงนั้นก็เล่นเอาหอบเหนื่อยไปตามๆ กัน เด็กหนุ่มซี๊ดปากด้วยความเจ็บปวดก่อนทรุดนั่งนวดข้อเท้าตัวเองป้อย

"ค..คุณ เป็นใครน่ะ? มา...ยุ่งกับผม...ทำไม" กอล์ฟถามชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยังคงกุมข้อมือของเขาเอาไว้ในมืออย่างแน่นหนาด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อยขาดห้วง พร้อมกับสะบัดยิกๆ เพื่อให้ปล่อยเสียทีเป็นภาษาอังกฤษ เพราะจำได้ว่าอีกฝ่ายพูดภาษาอังกฤษใส่เขา

แต่แทนที่จะตอบชายหนุ่มกลับกระตุกร่างเด็กหนุ่มขึ้นมาหาจนถลาไปแบบไม่เป็นท่า ภายใต้เงามืดและหมวกใบเท่ห์กอล์ฟเห็นโครงหน้าร่างสูงเพียงรางๆ สายตามึนเลือนรางจากฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องอยู่นานจนกระทั่งแจ่มชัด เสียงครางแผ่วจึงรอดออกมา

"เรน..? งั้นเหรอ.........."

"แล้วคิดว่าหน้าแบบนี้มีที่ไหนอีก หรือไม่เชื่อ?"

"โอเค ผมเชื่อ ปล่อยผมสักทีสิ จะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว"

"ถ้าปล่อย.. นายจะเลิกโวยวาย..แล้วตามฉันมาดีๆ ใช่ไหม?.."

ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะฟังยังไง น้ำเสียงที่เหมือนจะถามนั้น..มันดูคาดคั้นชอบกล "ผมจะเลิกโวยวาย แต่ว่าคงไม่ตามคุณไปหรอกนะ ผมจะกลับโรงแรม .......โอยตายแล้ว!! แล้วน้องผมจะเป็นยังไงล่ะ ตอนนี้..."

"ไม่ต้องห่วงไปหรอก น้องนายออกไปกับเพื่อนของนายนั่นแหละ พวกนั้นลากกันออกไปก่อนจะโดนลูกหลง ...คงไม่มีใครโง่พอ ที่จะอยู่ในที่ๆ เขากำลังวิวาทกันหรอก"

ใช่.... และไม่มีใครโง่พอที่จะไม่รู้ว่าโดนหลอกด่าอยู่ด้วย เด็กหนุ่มอยากโต้กลับใจแทบขาด ทว่า..ความเป็นคนมีมารยา..เอ๊ย!! มารยาททำให้สงบคำไว้ เพราะยังไงเสีย นักร้องดังคนนี้ก็เป็นผู้มีพระคุณ

"ทีนี้ตามฉันมาได้หรือยัง" 'เรน'ฉุดให้อีกฝ่ายเดินตามโดยไม่สนอาการโวยวายต่อต้านอย่างไร้ประโยชน์แถมขายังกะเผลกอีกด้วย

"จะไปไหน? ผมจะกลับโรงแรมนะ ไม่ไปกับคุณหรอก..ปล่อย!!"

"จะขึ้นรถดีๆ หรือจะให้ฉันจับมัดโยนใส่ท้ายรถ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบพาให้กอล์ฟชะงักนิ่ง สายตาเลิ่กลั่กสอดส่ายหาตัวช่วยทันที ก็น้ำเสียงแบบนั้นน่ากลัวน้อยอยู่เมื่อไหร่ และไม่ต้องห่วงเลยว่าชายหนุ่มทำอย่างที่พูดจริงๆ แน่ เพราะนัยน์ตาเรียวรีนั่นจ้องเขม็งพร้อมหยักมุมปากเยาะหยันราวสนุกสนานเต็มที่

..

.....

สุดท้ายกอล์ฟก็มานั่งปุอยู่ในห้องของโรงแรมระดับหรูที่มีความเป็นส่วนตัวสูง ถึงแม้จะมึนเมาแค่ไหนเด็กหนุ่มก็ยังตระหนักดีว่า การอยู่ในห้องกับหนุ่มคนดังคนนี้ดูจะไม่น่าปลอดภัยเท่าไหร่ หลังจากที่เรนหายเข้าไปในห้องนอนพักหนึ่ง..ชายหนุ่มกลับออกมาพร้อมเสื้อคลุมอาบน้ำ เขาโยนมันไปให้เด็กหนุ่มก่อนออกคำสั่ง "ไปอาบน้ำซะ จะได้หายแฮงค์"

กอล์ฟเบะปากอย่างเบื่อหน่าย ไอ้ครั้นจะดื้อรั้นไปก็คงไร้ประโยชน์เหมือนตอนที่ไม่อยากขึ้นรถมาด้วยอยู่ดี เด็กหนุ่มเดินลากขาทุลักทุเลเข้าห้องน้ำไปโดยไม่วายบ่นอุบอิบตั้งใจให้ได้ยิน "คนอะไรวะ?!! เอาแต่ใจชะมัด บอกแล้วว่าจะกลับจะกลับ ยังจะพามาอยู่ได้"

'บ่นไปก่อนเถอะ ถึงเวลาจะให้ครางอย่างเดียวพูดอะไรไม่ออกไปเลย'

'เรน'ได้แต่รำพึงในใจอย่างหมั่นไส้ พลางมองตามแผ่นหลังบางที่หายลับเข้าไปในห้องน้ำอย่างที่สั่ง

เมื่อร่างโปร่งบางออกมาจากห้องน้ำ เขาพาตัวเองไปทางเสียงก๊องแก๊งที่ดังอยู่ในครัวอันแสดงว่าเจ้าของห้องอยู่ในห้องนั้น ..ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าใกล้..กลิ่นหอมหวนของกาแฟก็ลอยเตะจมูก

"ดื่มกาแฟสิ มันช่วยให้นายไม่ปวดหัวตอนตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้"

"เหรอ...จริงอ่ะ? แต่ผมคิดว่า.."

"อย่าพูดมาก บอกให้ดื่มก็ดื่มซะ" ก็อีกนั่นแหละ ต้องให้สั่งหรือไม่ก็ข่มขู่ถึงจะยอมทำตาม

กาแฟร้อนๆ ก็ช่วยให้สมองปลอดโปร่งได้เหมือนกัน แต่เด็กหนุ่มก็นึกขึ้นมาได้อีกว่า.. ถ้าดื่มกาแฟกลางดึกขนาดนี้ เขาจะไปหลับลงได้ยังไงกันล่ะ?? มานึกได้ก็สายไปแล้ว กาแฟดำเข้มข้นถูกดื่มจนหมดแก้ว..

"คือ...ดื่มกาแฟข้นขนาดนี้ผมจะนอนหลับได้ยังไงล่ะ ไม่ตาสว่างไปตลอดคืนเลยเหรอ..."

"คืนนี้ค้างกับฉัน แล้วพรุ่งนี้นายมีงานหรือเปล่า?"

กอล์ฟออกจะงงอยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มไม่ค่อยจะยอมตอบคำถามเขาเท่าไหร่ แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่องนะ แต่ว่า..พอทีตัวเองถามกลับอยากให้เขาตอบซะอย่างนั้น ไม่เห็นยุติธรรมเลยจริงๆ

"ไม่มีครับ ผม..ยังเรียนอยู่"

"หึหึ ฉันรู้ แต่ที่ฉันว่างานน่ะ มันงานนักร้องของนายต่างหาก"

"อ้าว? รู้ด้วยเหรอ? ไม่คิดจริงๆ นะ นักร้องดังแบบคุณรู้จักนักร้องไม่มีชื่อแบบผมได้.."

"ความดังไม่ได้ทำให้อะไรมันปิดหูปิดตาฉันนี่นา ฉันก็ตามข่าวคราวคนอื่นเหมือนกันนะ" 'เรน'มองร่างที่นั่งตรงกันข้ามยิ้มๆ ที่เห็นอีกฝ่ายทำหน้าตาไม่ค่อยอยากเชื่อ พลางคุยนั่นคุยนี่ไปเรื่อยเปื่อย ทว่า..ชายหนุ่มไม่ค่อยได้ฟังสักเท่าไหร่ เหตุเพราะลอบมองร่างที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำอุ่นๆ มาจนเรือนกายออกเป็นสีชมพูระเรื่อ เรียวปากอวบอิ่มแดงสดน่าสัมผัสลิ้มลอง... ลำคอเรียวงามอีกทั้งแผ่นอกเรียบตึง..พากันอวดโฉมอย่างหมิ่นเหม่ด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำที่ใส่ไม่ใคร่จะเรียบร้อยนัก

การพูดคุยยุติลงได้เมื่อเด็กหนุ่มเหลือบไปเห็นเข็มนาฬิกาที่ผนังบอกเวลาเลยเที่ยงคืนแล้ว ถึงแม้กอล์ฟจะไม่รู้สึกง่วงเลยก็ตาม หากร่างกายของเขาก็เรียกร้องที่นอนนุ่มๆ หวังพักผ่อนจากการตะลอนทั่วโตเกียวมาทั้งวัน จึงเอ่ยขออนุญาตเจ้าของห้องเข้านอน

"นายไปนอนก่อนละกัน ฉันจะอาบน้ำก่อน.. แล้วจะตามไปนอนเป็นเพื่อน" เมื่อเจ้าของเสียงเน้นหนักคำว่านอนจนน่าแปลกใจ ประกายตาวิบวับชวนสงสัยก็พากันเปล่งประกายจนเด็กหนุ่มจับสังเกตได้

"เอ่อ..แล้วผมจะขอยืมชุดนอนสักชุดได้ไหมครับ"

"คิดว่าไม่ได้หรอก ฉันไม่ชอบ......"

กอล์ฟพยักหน้าเข้าใจ เพราะถ้าเป็นเขาเอง หากไม่ใช่คนสนิทล่ะก็ อาจทำใจให้ใส่ชุดเดียวกันลำบากเหมือนกัน

...ทว่า...

อนิจจาเหลือแสน ความเข้าใจของเด็กหนุ่ม...ช่างสวนทางกันอย่างสิ้นเชิงกับความคิดของ'เรน'..ผู้คิดจะ............

"ผม..โทรบอกน้องก่อนนะ"

"เอาสิ เอานี่โทรก็ได้นะ" 'เรน'ยื่นโทรศัพท์มือถือของตนส่งให้เด็กหนุ่ม จากนั้นเมื่อมีคนรับสายเขากลับคว้าไปพูดเสียเองแถมเดินห่างออกไปอีกฟากของห้อง พอกอล์ฟจะเดินตาม..ชายหนุ่มจึงหันมาปรามด้วยสายตาก่อนสนทนากับคู่สายเบาจนเด็กหนุ่มไม่อาจได้ยิน

........

....

".....................โอเคครับ ฝากพี่ผมด้วย .....................ครับพรุ่งนี้ว่างทั้งวันครับ พอดีหมดคิวงานตั้งแต่เมื่อวานครับ ...................กลับไทยวันพรุ่งนี้ เครื่องบินออกตอนทุ่มนึงครับเพราะงั้นอย่าลืมมาส่งก่อนเวลาสัก 2 ชั่วโมงด้วย ยังไงก็...ถนอมพี่ผมหน่อยนะ ผมก็ไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่อ่ะนะ แต่เห็นว่าคุณเป็นคนดังหรอกผมถึงยอม อย่าลืมที่สัญญากับผมด้วยนะ .....................ครับ ขอบคุณ ราตรีสวัสดิ์ครับ" ไมค์ยิ้มค้างแล้วหัวเราะเบาๆ พร้อมนึกถึงของที่จะได้เมื่อพี่ชายกลับมา

"น้องผมว่ายังไงบ้าง?"

"เค้าบอกว่าเจอกันที่สนามบิน และจะเก็บของให้นายเรียบร้อยเลย"

"เอ๊ะ??? แต่ว่า..คุณคงไม่ได้ให้ผมอยู่กับคุณจนถึงเย็นพรุ่งนี้หรอกใช่ไหม..? ก็..."

'เรน'ก้าวเท้าเข้าหาคนที่ยังมีทีท่างุนงงสับสนด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร เขาหยุดนิ่งเมื่ออยู่ในระยะที่เอื้อมมือได้ถึง ...นัยน์ตาเรียวรีมองไล่พินิจเรือนร่างบอบบางจากบนลงล่าง..จากล่างขึ้นบน

"นายคิดไหมว่า... ทำไม่ฉันถึงไม่อยากให้นายใส่ชุดนอนของฉัน"

"อ่า...ก็คุณบอกว่าไม่ชอบ ให้คนอื่นใส่เสื้อผ้าของคุณ..ไม่ใช่เหรอ"

"ที่บอกว่าไม่ชอบน่ะ ใช่... แต่ว่าที่จริง..ไม่ชอบให้นายใส่มากกว่า ฉันหมายถึง...ฉันชอบที่จะให้นาย....

ไม่ใส่อะไรเลยน่ะ"

".......................!!!!!!???"

กอล์ฟอึ้งกิมกี่ไปหลายวิหลังจากได้ยินคำพูดที่ไม่อาจทำความเข้าใจได้ง่ายๆ แบบนั้น ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีผู้ชายคนไหนมาพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าเขา และยิ่งไม่คิดไม่ฝันว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็น 'เรน' นักร้องดังระดับเอเชียอีกด้วย และใบหน้าของตัวเองที่เดี๋ยวแดง เดี๋ยวซีดปนเหยเกคงตลกมากไปหน่อย อีกฝ่ายก็เลยหลุดหัวเราะพรืดออกมา

พอเด็กหนุ่มเห็นว่าคนที่พูดอะไรชวนคิดลึกหัวเราะขำๆ เขาก็เลยคิดได้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้าอาจเป็นคนขี้เล่น ตลกร้ายอะไรทำนองนั้น หัวคิ้วเรียวสวยที่ขมวดมุ่นจึงคลายออกพร้อมพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ใบหน้าขาวๆ ที่เหยเกจึงผ่อนคลายขึ้น

"โธ่.. 'เรน' คุณล้อเล่นหรอกเหรอ ตกใจหมด งั้นผมขอนอนด้วยสักคืนนะ...ว่าแต่จะให้ผมนอนที่ไหนล่ะเนี่ย?" กอล์ฟหันหลังให้ร่างสูงใหญ่เพื่อมองหาสถานที่สำหรับหลับนอนของตัวเอง แล้วก็เห็นว่าโซฟาสีกรมท่าในห้องตัวใหญ่นั้น ใหญ่พอที่เขาจะไปขดตัวนอนได้อย่างสบายๆ และพอหันกลับไปเพื่อจะบอกว่าขออาศัยโซฟาเบื้องหน้าก็ปะทะเข้ากับแผ่นอกหนาแกร่ง พร้อมลำแขนกว้างโอบรัดเข้าหาแน่น

"อ๊ะ!!? คุณจะทำอะไรน่ะ.. ผม..." ร่างบางตาเหลือกด้วยตกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองสบนัยน์ตาเรียวรี..แววตาร้อนๆ ส่อเค้าถึงอันตราย..กอล์ฟเลยยิ่งดิ้นรนหนักขึ้น "ปล่อย ปล่อยผม!! คุณเล่นบ้าอะไร บอกให้ปล่อยไง!!"

"ไปที่เตียงดีกว่าน่า.. ที่โซฟาก็ไม่ได้ขัดอะไร แต่ที่มันแคบไปหน่อยก็เท่านั้น"

พร้อมกันนั้นลำแขนแกร่งก็เปลี่ยนจากการโอบรัดเป็นตวัดร่างผอมกว่าขึ้นพาดบ่าตรงไปยังเตียงกว้างที่เห็นอยู่ไม่ไกล

"เฮ้ย!! ไม่เอานะ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ผมไม่ตลกด้วยนะ!! Shit!! Damn-Ass....." และคำด่าทอภาษาอังกฤษอีกมากที่เด็กหนุ่มพอจะนึกออกพร่างพรูออกจากปากคู่สวย ช่วงขาที่ถูกรวบไว้ทำอะไรไม่ได้มากกอล์ฟจึงได้แต่ระดมหมัดทุบลงแผ่นหลังกว้างสุดแรง แต่แรงกระเทือนทั้งหลายกลับไม่อาจหยุดยั้งการก้าวเดินอย่างสบายอารมณ์ของนักร้องคนดังแห่งเกาหลีได้

สุดท้ายก็ลงไปนอนแอ้กบนเตียงนุ่มด้วยแรงเหวี่ยงที่ไม่เบานัก "เหวอ...."

ทันทีที่หายมึนกับการเปลี่ยนทิศกะทันหันของร่างกาย การตะเกียกตะกายเริ่มขึ้นอีกครั้ง เด็กหนุ่มพุ่งตัวไปอีกด้านของเตียงเพื่อไปให้พ้นมือหนาไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ หากแต่'เรน'กลับไวไม่แพ้กัน มือหนาคว้าหมับเข้าที่เสื้อคลุมอาบน้ำบริเวณบั้นเอวแล้วกระชากกลับหาตัวด้วยแรงที่อีกฝ่ายไม่อาจต้าน ....ร่างบางๆ ที่ปลิวหวือกลับมาปะทะอกแกร่งอีกครั้งชะงักนิ่งเมื่อชายหนุ่มบิดไพล่สองแขนของเขาเอาไว้ด้านหลัง หากเพียงขยับกายไหล่ของเขาจะถูกดึงรั้งผิดธรรมชาติทันที ส่งผลให้เจ็บปวดบริเวณหัวไหล่อย่างมาก แน่นอนว่าเด็กหนุ่มทราบดีว่าท่านี้อาจทำให้เขาแขนเดาะได้หากเกิดการบิดตัวมากกว่านี้

ในเมื่อการหนีด้วยการใช้กำลัง..ไร้ผลอย่างสิ้นเชิง ทางที่เหลือก็คงหนีไม่พ้น..... "ฮึก ปล่อยผมไปเถอะ ผมกลัวแล้ว.." น้ำตาเม็ดน้อยหยดแหมะเหมือนผู้กำกับสั่งแอ๊คชั่นอย่างไรอย่างนั้น

แต่...คนที่เจนจัดกับการแสดงมานานกว่า และเก่งกว่า ย่อมจับได้เฉกครูกับศิษย์ฉันใด มวยทางเดียวกันย่อมเดาทางกันออก...ประมาณนั้น

มุมปากหนุ่มตี๋หยักยิ้ม มือที่พันธนาการแขนบอบบางเอาไว้ละจากไปข้างหนึ่ง..เพื่อดึงใบหน้าเรียวรีหันมาทางตน ก่อนประทับจุมพิตแผ่วผ่านไล้เลียริมฝีปากด้านนอกโดยมิได้มีการรุกล้ำแต่อย่างใดให้ต้องกังวลมากกว่านี้ ..ซึ่งกอล์ฟได้แต่หลับตาปี๋รอคอยเพียงโอกาส...หนี!! มือหนาข้างนั้นเปลี่ยนเป้าหมายจากปลายคางไปเป็นปลายสายของผ้าคาดเอวที่มัดรวบเสื้อคลุมอาบน้ำ..อันทำหน้าที่ของมันด้วยดี ด้วยการปกปิดเรือนกายไว้..เกือบมิดชิด และด้วยมันหลุดลุ่ยจากการต่อสู้จนคลายปมออกเกือบหมดแล้ว เหตุนั้นถึงทำให้เพียงออกแรงดึง..นิดเดียวจริงๆ เสื้อคลุมอาบน้ำก็พร้อมเปิดเผยเนียนผิวใต้ร่มผ้าอวดโฉมให้ได้ยล

ฝ่ามืออุ่นไล้เลื้อยเข้าไปลูบระรานกับผิวกายอ่อนนุ่มเนียนมืออยู่ครู่ก่อนหันไปให้ความสนใจกับจุดสะดุดบนหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงหายใจหนักหน่วง..ตื่นเต้น..หวาดกลัว นิ้วมือกดย้ำบริเวณนั้นและไล้วนหนักสลับเบา

"อึ๊!!"

"ไง...รู้สึกใช่ไหม"

"ม..ไม่!! อ๊ะ!!"

ยิ่งเสียงครางหวานดังขึ้นเท่าไหร่ 'เรน'ก็ยิ่งพึงใจมากขึ้นเท่านั้น คิดแต่ว่า จะทำอย่างไรให้เด็กหนุ่มครางไม่หยุดอย่างที่ตัวเองต้องการ

ใช่..ทำยังไงดีนะ

...มือไปไวกว่าความคิดเมื่อมันเลื่อนลงต่ำว่าเอวแล้วไปกดหนักๆ แถวบริเวณโคนขาจนเด็กหนุ่มอ้าขากว้างขึ้นอย่างไม่รู้ตัว กอล์ฟกัดริมฝีปากแน่นเมื่อรู้ตัวว่าอาจส่งเสียงประหลาดออกไปอีก 'เรน'ค่อยๆ ไล้ปลายนิ้วลากผ่านความยาวของแก่นกาย..เบาๆ..ช้าๆ.. ไปมาอยู่อย่างนั้น ไม่มีการกระตุ้นที่รุนแรง....ไม่มีสัมผัสหยาบกระด้าง

ไม่นานนักตัวตนที่นอนนิ่งของเด็กหนุ่มกลับชูชัน...จากนั้นมือที่เคยสัมผัสก็ละจาก มันไล้ขึ้นมาถึงบริเวณหน้าอกอีกครั้งแล้วลากแผ่วเบาดุจขนนกไปทั่ว.. กอล์ฟขนลุกซู่ไปทั้งร่าง...สัมผัสแผ่วเบานั่นปลุกปั่นอารมณ์เขาได้มากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"อื้อ อื้อ อา..."

"หึ" ชายหนุ่มรั้งร่างขาวนวลลงราบกับเตียงแล้วกดข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้มั่น สายตาร้อนๆ ไล่สำรวจโครงหน้าหวานๆ ก่อนก้มลงไปหา เมื่อริมฝีปากสัมผัสริมฝีปาก..ชายหนุ่มดึงเม้มหยอกเบาๆ แล้วบดขยี้อย่างนุ่มนวลเรียกเสียงเครือในลำคอจากร่างบอบบาง

ในตอนนี้สติของกอล์ฟแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองต้องต่อต้านและหนี ...ในหัวที่ขาวโพลนมีกองไฟขนาดย่อมกำลังลามเลียและขยายขนาดขึ้นเรื่อยๆ แบบไม่ให้ตั้งตัว แล้วยิ่งมีลิ้นร้อนๆ เข้ามาพัวพันนัวเนียแลกสัมผัสกัน..ไฟกองนั้นยิ่งลุกโชนแทบเผาร่างของเขาให้เป็นจุล มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่จุมพิตถอนออก..เปลี่ยนไปทำร่องรอยบริเวณลำคอแทนเสียแล้ว...

เด็กหนุ่มพบว่ามือทั้งสองข้างของเขาเป็นอิสระ..และบัดนี้มันขยุ้มโคนผมและกดศีรษะของร่างด้านบนให้มอบสัมผัสให้เขามากกว่านี้ และหลังจาก'เรน'ทิ้งรอยแดงช้ำไว้ตามลำคอและแผ่นอกเรียบเนียนจนเป็นที่พอใจแล้ว.. นักร้องคนดังวกกลับเข้ามาแลกความหวานล้ำจนเด็กหนุ่มแทบหายใจหายคอไม่ทัน เรียวลิ้นดึงดันและถอยห่างพาให้รุกไล่เป็นจังหวะ...สติถูกชักนำไปสู่ห้วงราคะอีกครั้ง

แต่แล้วจู่ๆ ฝ่ายนั้นกลับถอยห่างออกไปนั่งยังปลายเตียง และมองกลับมาเงียบๆ มีเพียงนัยน์ตาเรียวรีและรอยยิ้มน้อยๆ ที่บอกว่ายังให้ความสนใจกับร่างเบื้องหน้าอยู่... กอล์ฟหัวหมุนติ้ว..ทั้งสับสนและงุนงง นัยน์ตาโตฉ่ำปรอยมองร่างสูงใหญ่อย่างไม่เข้าใจ

"แต่งตัวให้เรียบร้อย ฉันจะนอนแล้ว" ถ้อยแถลงไขจากร่างสูงเป็นดั่งสายฟ้าฟาด กอล์ฟใจหายวูบ..ร่างกายของเขากำลังเรียกร้องอย่างหนักให้ได้รับการปลดปล่อย...เขากำลังทรมาน เมื่อ'เรน'หายลับไปทางห้องน้ำแล้วทิ้งเขาไว้อย่างไม่ใยดี..อารมณ์หลากหลายโหมกระหน่ำจนเจ้าตัวไม่รู้ว่ากำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่

กลัว...ใช่

ต้องการ...ใช่

อับอาย...ใช่

เสียใจ...ใช่

สุดท้าย โกรธ...ใช่!!

เด็กหนุ่มกำลังสะอื้นไห้เบาๆ ด้วยรู้สึกอัดอั้นและคับแค้น...จากตอนแรกที่หวาดกลัวและรังเกียจกลับกลายเป็นต้องการและเรียกร้องอย่างไม่มีเหตุผล รู้แต่ว่าเขาต้องการปลดปล่อยจากความทรมานนี้...และคนที่ก่อมันไว้ กลับหนีหายไปเสียเฉยๆ โดยไม่รับผิดชอบ

"ฮึก!! ไอ้บ้า คนบ้า ทำงี้ได้ไงวะ" เด็กหนุ่มรำพึงด่าเบาๆ ร่างโปร่งบางค่อยตะแคงตัวแล้วใช้มือปิดปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดลอดออกไป ...แต่ยิ่งอดกลั้นกลับยิ่งทรมาน มือน้อยๆ ค่อยๆ เลื่อนลงต่ำเพื่อทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

ฝ่ามือที่กำไว้รอบขยับขึ้นลงเร็วๆ หวังไปให้พ้นจากจุดนี้เสียที ...เมื่อใกล้ถึงจุดหมายที่ต้องการ..มือนุ่มยิ่งเร่งการกระทำของตัวเองให้เร็วขึ้น แต่แล้ว...สวรรค์ที่กำลังจะย่างก้าวเข้าไปหาก็พังลงราบเมื่อมือน้อยๆ ข้างนั้นถูกกระชากออกไปพร้อมร่างที่ถูกจับพลิกให้นอนหงาย

"ไอ้บ้า ปล่อยนะเว้ย!! บอกให้ปล่อยไง!!"

"..................."

"ฮึก ฮึก ปล่อยเถอะ ได้โปรด..." ท้ายเสียงที่กราดเกรี้ยวอ่อนยวบลงอย่างน่าสงสาร

"จุ๊ ๆ คนเก่งของฉันหายไปไหนแล้ว ไหนบอกหน่อยสิ..ทำไมฉันต้องปล่อยให้นายมาทำเตียงของฉันเลอะด้วย"

"ไม่รู้...ผมไม่รู้" ร่างที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราวทั้งร่างก้มลงเล็มเลียหยาดน้ำตาจากนัยน์ตาคู่สวยก่อนส่งยิ้มหวานไปให้

"ถ้าฉันยอมให้ทำได้...จะมีอะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ?"

"อะไรก็ได้ อะไรก็ได้ที่คุณต้องการ เอาไปเลย..." เด็กหนุ่มยังคงหลับหูหลับตาพูดโดยไม่เห็นรอยยิ้มกว้างจนตาหยีของนักร้องแสนเจ้าเล่ห์

ฝ่ามือใหญ่ชักนำมือของอีกฝ่ายลงไปแตะสัมผัสบางสิ่งที่ร้อนไม่แพ้กัน...ความใหญ่โตที่เด็กหนุ่มสัมผัสได้ทำให้เขาหันไปจ้องสิ่งนั้นด้วยใบหน้าตะลึงพรึงเพริด ก่อนสบเข้ากับนัยน์ตาพราวระยับของร่างเบื้องบน

"รู้แล้วใช่ไหม..ว่าฉันต้องการอะไร?"

"........................" หลังจากตริตรองได้ครู่ก็พอรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น กอล์ฟส่ายหน้าพรืดแบบไม่ต้องคิดอีก "ไม่เอานะ มัน.....มัน....เข้าไปไม่ได้หรอก จริงๆ นะ เชื่อผมสิ"

"หึหึ เสียงสั่นเชียว เคยลองแล้วเรอะถึงได้รู้ว่าจะเข้าไปไม่ได้น่ะ ไม่เอาน่า..."

"ไม่ต้องลองผมก็รู้โว้.."

เฮือก!!!

ก่อนจะโวยวายจบมือหนาแกล้งไปรูดรั้งแรงๆ ทีหนึ่งจนเด็กหนุ่มผวาเฮือกตามมือ "คิดจะปล่อยเจ้านี่..ทรมานแบบนี้เหรอ?? ไม่ฉลาดเลยนะรู้มั้ย"

"อา..."

"มาสิ เชื่อมือเถอะน่า..ไม่เจ็บหรอก" หลังคำปลอบทุ้มนุ่ม 'เรน'มอบจูบแสนหวานให้เป็นของขวัญปลอบใจอีกระลอก....จากนุ่มนวลเนิบนาบกลับกลายเป็นรุนแรงขึ้นเมื่อเจ้าของริมฝีปากอิ่มเอง..ที่เป็นฝ่ายเรียกร้องสัมผัสลึกล้ำยิ่งกว่า ลิ้นเล็กดึงดันที่จะเข้าไปแลกความสัมผัสปลุกปั่นเพลิงราคะให้มากขึ้น หนักหน่วงขึ้น... จนแม้แต่ชายหนุ่มเบื้องบนยังครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ

มือหนาให้รางวัลแก่เด็กดีด้วยการช่วยสานต่อเบื้องล่างจวบจนกระทั่งได้รับการปลดปล่อยออกมาเต็มมือ

"อือ อืม... อึ๊!!" เสียงครางกรีดร้องหวานล้ำดังอยู่แค่ในลำคอเมื่อริมฝีปากยังคลอเคลียกันอยู่ไม่ห่าง แม้จะผ่อนแรงลงบ้างจนกลายเป็นแค่การกดจูบเบาๆ ก็ตามที

"คว่ำหน้าสิ ใช่...เด็กดี" เสื้อคลุมอาบน้ำที่แสนเกะกะถูกดึงทิ้งไว้ข้างเตียงอย่างไม่ใยดีก็ครานี้ "คุกเข่าหน่อย...อ้าขาอีกนิด ดี..." ร่างอ่อนแรงทำตามอย่างว่าง่าย ร่างกายกระทำตามโดยไม่ทันได้คิดอะไรมาก

"มือฉันเลอะหมดแล้ว เลียให้หน่อยสิ" ร่างสูงใหญ่ที่คร่อมอยู่ด้านหลังส่งมือข้างที่เพิ่งปรนเปรอพิศวาสให้เมื่อครู่ไปเบื้องหน้าเด็กหนุ่ม

กอล์ฟใช้ปลายลิ้นไล้ไปบนฝ่ามืออย่างกล้าๆ กลัวๆ รสชาติแปร่งปร่าอวลกลิ่นตัณหาช่างไม่คุ้นเคย... เมื่อละไล้ไปถึงปลายนิ้วแกร่งชายหนุ่มกดนิ้วเข้าไปในโพรงปากแล้วกวาดจนทั่ว..หยอกล้อกับเรียวลิ้นที่หดกลับเข้ามาแล้ว

"พอแล้ว..." 'เรน' เอ่ยเบาๆ ก่อนถอนนิ้วที่ชุ่มน้ำลายออกมา เขาโน้มตัวมอบจุมพิตร้อนแทนที่... ส่วนปลายนิ้วที่ละจาก..กำลังเคลื่อนคล้อยลงสู่เป้าหมายโดยเหยื่อไม่ทันได้รู้ชะตากรรม

ปลายนิ้วชุ่มฉ่ำกดชำแรกเข้าสู่ช่องทางเบื้องหลังด้วยความรวดเร็ว "อ๊าาาาาา เจ็บๆ ผมเจ็บเอาออกไป!!" เด็กหนุ่มพยายามกระถดกายหนี ทว่าเรียวแขนแข็งแรงกลับจับยึดสะโพกมนไว้มั่น แล้วส่งนิ้วที่สองตามเข้าไปติดๆ โดยไม่สนอาการดิ้นรนแต่อย่างใด "โอ๊ยยย ไหนบอกว่ามันไม่เจ็บไงเล่า?!!"

"ก็ผ่อนคลายหน่อยสิ"

ปลายนิ้วที่หายเข้าไปเริ่มขยับเมื่อรู้สึกว่าช่องทางนั้นคลายอาการเกร็งลงไปเล็กน้อย

"อะ!!" แล้วจู่ๆ เสียงครางหวิวก็ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ

"ตรงนี้เหรอ?" ไม่พูดเปล่า 'เรน'ขยับปลายนิ้วแตะสัมผัสจุดนั้นอีกครั้งจนได้ยินเสียงหวานๆดังออกมาอีกทุกการเคลื่อนไหวที่แตะกระตุ้น

แล้วเมื่อนิ้วเรียวสวยทั้งสองถอนออกไป กอล์ฟถึงกับพรูลมหายใจออกซบหน้าลงกับหมอนนุ่มด้วยความโล่งอก

"อ๊ากกกกกกก"

แต่แล้วเสียงกรีดร้องลั่นก็ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อสิ่งแปลกปลอมใหญ่โตสอดแทรกเข้ามาจนถึงครึ่งทางโดยไม่ได้บอกกล่าว "แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก เอา..ออกไปนะ มันเข้ามา...ไม่ได้หรอก...ผม บอก คุณ แล้วไง ซี๊ดดด"

"เอาออกไปสิ นะ เชื่อ..อ๊ะ!!" คำวอนขอหายลับเข้าไปในลำคอเมื่อมีมือร้อนๆ แตะสัมผัสลูบไล้แก่นกายเด็กหนุ่มจนมันแข็งตัวขึ้นมาอีก

"เข้า ไปตั้ง..ขนาดนั้นแล้ว จะให้หยุด..ได้ยังไง" เสียงหอบหนักๆ ดังตอบกลับมาก่อนกัดเบาๆ ที่ปลายติ่งหูนุ่มและทิ้งรอยช้ำไว้ตามร่องกระดูกสันหลัง

ตอนนี้กอล์ฟแทบจะไม่สนอะไรอีกแล้ว...การแตะต้องแผ่วเบาไม่อาจสนองอารมณ์ของเขาได้อีกต่อไป ริมฝีปากอิ่มเผยอออกอย่างยั่วเย้า "อา...... แรง..กว่านี้อีก"

แทนที่คำขอจะได้รับการตอบสนอง.. สิ่งที่เรียกร้องสัมผัสกลับถูกละเลยไปเสีย... จนกอล์ฟทนไม่ได้หวังใช้มือของตัวเองอีก..และมันก็ซ้ำรอยเดิมเมื่อมือหนากดทับและสอดประสานนิ้วล็อกมือทั้งสองข้างให้จมลงบนเตียงนุ่มอย่างแน่นหนา

เด็กหนุ่มเตรียมหันไปโวยวายอย่างขัดใจแต่กลับกลายเป็นว่าครางเสียงหวานออกมาแทน ..เมื่อสิ่งที่เข้าไปได้ครึ่งทางขยับโดนจุดไวสัมผัสเข้า

"ถ้าอยากได้ ต้องทำยังไง?" ลมหายใจร้อนๆ กระซิบเบาอยู่ข้างหู การจับจุดอ่อนของใครสักคนไว้..เป็นเรื่องชวนหรรษาจริงๆ

สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ทนต่อไปไม่ไหว...ร่างกายเรียกร้อง หัวใจของเขาเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ..ลมหายใจสะดุดขาดห้วง ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง..กอล์ฟรู้ว่าไม่นานเขาจะสูญเสียสติ--กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งก็ได้ เขาขยับกายเข้าหาร่างแกร่งอย่างที่อีกฝ่ายต้องการ และกว่าจะสุดทางก็ใช้เวลาพอควร..ความใหญ่โตคับแน่นทำให้อึดอัดและรู้สึกเหมือนช่องทางจะฉีกขาดแถมร่างที่อยู่เบื้องหลังยังกระแทกเข้าหาจนเกิดความสนิทแนบแบบไร้ช่องว่าง..

"อึ๊!!"

"ดี... แล้วต่อไปทำยังไง?"

กอล์ฟนึกอยากตะโกนด่าใจแทบขาด แต่ตอนนี้สมองไม่อาจประมวลผลให้หาคำด่าทอที่เจ็บแสบได้เมื่อมันเฝ้าวนเวียนแต่จะคิดแค่ว่า..ทำยังไงให้ไปสุดทางเสียที

เด็กหนุ่มเคลื่อนกายถอยห่างแล้วกดกลับเข้าไปหาใหม่ ค่อยๆ ทำ...จนความเจ็บกลายเป็นความชา การเคลื่อนไหวราบรื่นมากขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยจนทำให้เคลื่อนกายได้เร็วขึ้น

"อือ อือ อึก"

"ช้าๆ หน่อย ดีมาก..." 'เรน' ไม่อยากให้ความสนุกดำเนินผ่านไปเร็วนัก แม้ตัวเองจะทรมานบ้าง...แต่มันก็เป็นความทรมานแสนหวาน สุดท้าย..ความสุขที่ได้รับจะมากล้นสมใจ

แล้วพอดูเหมือนเด็กหนุ่มเบื้องหน้าจะหมดแรงขยับเอาเสียดื้อๆ ตนเองก็เลยต้องเป็นฝ่ายเคลื่อนไหวเสียเอง ทุกการกระแทกที่เนิบช้าแต่หนักแน่นนั้น..จะไปกระทบจุดไวสัมผัสเสมอเรียกเสียงครวญแผ่วหวานให้ได้ยิน ..ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้จักกำลังทวีความกระสันพาให้อารมณ์ปรารถนาเดือดพล่าน มือเรียวทั้งสองข้างบีบมือหนาที่เกาะกุมเอาไว้แน่น.. ท่อนกายร้อนที่ไร้การเหลียวแลถวิลหาแต่การปลดปล่อย..น้ำรักปริ่มไหลเหมือนเรียกร้องหาความเป็นธรรม ช่องทางเบื้องหลังที่กำลังเสียดสีกับร่างเบื้องหลังนั้นดูจะได้รับความสนใจมากกว่าสิ่งใด ไม่ยุติธรรมสักนิด!!

....พักใหญ่ๆ ที่การขยับกายของร่างสูงดำเนินแบบไม่หยุดหย่อนนั้นก็สิ้นสุดลงเมื่อเด็กหนุ่มได้ยินเสียงทุ้มครางลึกในลำคอของ'เรน' จากนั้นของเหลวอุ่นๆ ไหลเรื่อยลงมาจากเบื้องหลังสู่เรียวขาที่ยังคงคุกเข่าอยู่และสั่นระริกแทบหมดแรง ...เด็กหนุ่มอยากทิ้งกายลงราบกับพื้นเตียงนานแล้ว แต่ไปติดตรงที่ว่าร่างเบื้องหลังไม่ยอมให้เขาทำ และเมื่ออีกฝ่ายถอนกายออกไปปล่อยให้เขาทิ้งกายลงนอนอย่างหมดแรง..กอล์ฟเหลือบมองไปที่หว่างขาของเขาก็เห็นน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาผสมกับสีแดงจางๆ ของเลือด นอกจากนั้นที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ... ชายหนุ่มไปถึงฝั่งแล้วแต่กลับปล่อยให้ร่างกายของเขายังคงทรมานอยู่อย่างนั้น...

เรือนกายสูงใหญ่จับพลิกให้ร่างบอบบางให้นอนหงายเปิดเผยทุกส่วนสัด... เมื่อนัยน์ตากลมโตที่เลื่อนลอยเงยมองสบชายหนุ่มก็ยิ้มให้บางๆ

"บอกฉัน อยากให้ทำอะไรกับ 'เจ้านี่' ดี" นักร้องคนดังถามด้วยน้ำเสียงแหบสุดเซ็กซี่พร้อมกำรอบแก่นกายที่ร้อนจนแทบระเบิดของเด็กหนุ่มพาให้ร่างโปร่งเพรียวสะดุ้งเล็กน้อย

"ทำ..อะไรก็ได้ ปลดปล่อย มัน"

'ปล่อย' กับ 'ปลดปล่อย' แตกต่างกันลิบลับ แม้ความหมายไม่ได้ห่างกันมากเท่าไหร่ แต่การกระทำขณะนี้ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"ได้โปรด..." กอล์ฟเกือบจะสะอื้นไห้อีกครั้งถ้าร่างด้านบนไม่ฉกวูบลงมาบดขยี้ริมฝีปากของเขาแล้วสอดลิ้นเข้ามาพัวพันซะก่อน จูบร้อนๆ ยิ่งเพิ่มดีกรีอุณหภูมิในร่างให้สูงขึ้นอีกครั้ง..มือเรียวบางรั้งท้ายทอยให้อีกคนแนบสนิทยิ่งขึ้น สัมผัสกันและกันให้มากขึ้น รุนแรงมากขึ้น

.....นั่น ยิ่งทำให้'เรน'รู้ว่าการบ่มเพาะอารมณ์ของของร่างเบื้องหน้าจนสุกงอมได้ที่ จะทำให้ฝ่ายนั้นร้อนแรงยิ่งขึ้น ปรารถนายิ่งขึ้น และเร้าอารมณ์ดิบของเขายิ่งขึ้น ร่างสูงถอนใบหน้าห่างออกมาก่อนส่งยิ้มน้อยๆไปให้ "ต่อไปนี้ เป็นบริการพิเศษละนะ"

ใบหน้าที่ถอยห่างออกมานั้นเคลื่อนลงต่ำและแตะปลายลิ้นเล็มเลียหยาดน้ำปริ่มที่ปลายยอดก่อนจูบเบาๆ ไปทั่วแก่นกายร้อนรุม ฝ่ายที่มองตามการกระทำนั้นถึงกับอ้าปากค้าง และไม่นานก็สะดุดลมหายใจเป็นห้วงเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนครอบครองลงไป..เรียวลิ้นดุนดันรูดรั้งขึ้นลงหนักๆ คมฟันที่เรียงกันเป็นระเบียบครูดแผ่วทำเอาเด็กหนุ่มแทบคลั่ง.. มือน้อยๆแทรกเข้าไปในกลุ่มผมสีดำอมน้ำตาลยุ่งๆ และกดลงมาให้ครอบครองได้ลึกยิ่งขึ้น สะโพกมนแอ่นน้อยๆ ตอบรับอย่างไม่รู้ตัว

"ปล่อย.. ผมจะไปแล้ว" เสียงเบาหวิวเล็ดลอดออกมาเมื่อเด็กหนุ่มรู้ตัว แต่มาเสียใจหลังพูดจบไปแล้ว..เขาไม่น่าบอกเลย เพราะแทนที่นักร้องคนดังจะปล่อยให้เขาไปถึงฝั่งฝันกลับใช้นิ้วโป้งกดปิดทางออกซะ แล้วริมฝีปากที่ปรนเปรอให้เมื่อครู่เลื่อนขึ้นมาที่หน้าอกและเล็มติ่งเล็กสีชมพูเล่น ......เรียวเล็บจิกลบนแผ่นหลังกว้างเป็นการประท้วงก่อนกระชากใบหน้าหนุ่มตี๋ขึ้นมาจากหน้าอกตัวเองแล้วกัดแรงๆ ที่ปลายจมูกและสอดลิ้นเล็กเข้าไปในโพรงปากร่างสูงด้วยความกราดเกรี้ยว

"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้!!"

"ได้ครับ" และทันทีที่มือใหญ่ให้อิสระแล้ว เสียหวานโหนสูงก็ดังขึ้น...เพราะพริ้งสมกับที่ทำให้รอคอย ร่างนั้นหอบเหนื่อยรุนแรงและอ่อนระทวย ผิวขาวๆ แดงเรื่อไปทั้งตัว..นัยน์ตาโตฉ่ำหวาน ริมฝีปากอิ่มบวมยั่วเย้า เรือนกายสมส่วนงดงาม 'เรน'นอนตะแคงอยู่ข้างๆ จ้องมอง และไล้มือไปตามผิวเนียนอย่างเพลิดเพลิน

ระดับการหายใจที่แรงผิดปกติเริ่มผ่อนลงมาจนสม่ำเสมอเมื่อเวลาผ่านไปพักใหญ่ เรี่ยวแรงที่โดนสูบหายไปเริ่มกลับคืน กอล์ฟสะบัดมือซุกซนให้ออกไปพ้นกาย "ผมจะอาบน้ำ" ก็แค่การยันกายให้ลุกขึ้นยังยากลำบาก อย่าไปพูดถึงเดินให้พ้นเตียงเลย..เพราะทันทีที่ยืนได้ก็ทรุดกายลงไปนั่งแปะกับพื้นให้เจ็บระบมจนน้ำตาเล็ด..แถมข้อเท้าที่ยังแพลงอยู่ก็ยังไม่หาย

"อึ๊!! มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงนะ? ทำไมคุณทำกับผมแบบนี้.."

จิตใจที่สับสนผนวกกับร่างกายที่เจ็บช้ำ.. ทำให้กอล์ฟยิ่งดูเปราะบาง...เขายกมือปาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุดแบบลวกๆจนใบหน้าแดงก่ำ และตัวต้นเหตุก็เฝ้ามอง...ด้วยความเอ็นดู!!ไม่ใช่สงสารแม้แต่นิดเดียว ยิ่งเห็นก็ยิ่งอยากกอดอีกรอบ พอคิดได้ดังนั้นก็ตวัดร่างที่นั่งอยู่บนพื้นขึ้นมา

"อ๊ะ?"

"จะพาไปอาบน้ำไง" ชายหนุ่มเฉลย...แต่ว่าไม่หมด

เขาตั้งใจลืมบอกไปว่า 'ต่ออีกรอบในห้องน้ำนะ'

เพราะงั้น...ทันทีที่ห้องน้ำหรูในโรงแรมชั้นนำของญี่ปุ่นปิดลงเบาๆ เสียงเอะอะโวยวายของเด็กหนุ่มจึงดังขึ้นสลับกับเสียงหัวเราะทุ้มนุ่มของนักร้องคนดังแห่งเกาหลี

"อ๊า.... ไม่เอานะ อย่าเอามันเข้ามานะ อ๊าาาาา"

"แทนที่จะเสียแรงตะโกน เปลี่ยนเป็นครางเสียงหวานๆให้ฟังจะดีกว่านะ หึหึหึหึ"

........การเคลื่อนกายท่ามกลางสายน้ำอุ่นไม่ได้ลดทอนความเจ็บปวดให้ช่องทางคับแน่นเท่าไหร่...ความใหญ่โตของอีกฝ่ายทำให้คุ้นชินได้ยากลำบาก เพราะไม่ว่าจะทำกี่ทีก็ยังเจ็บไม่รู้คลาย กอล์ฟยังคงเจ็บระบม และมีเลือดออกมาเล็กน้อย.. แล้วพอมันเปลี่ยนความเจ็บปวดไปเป็นความชา..ความซ่านในอารมณ์หวามไหวก็ประเดประดัง..เสียงครวญหวานหูก็ดังเป็นระยะ ..เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องทุกครั้งที่เคลื่อนไหว

เรี่ยวแรงอันน้อยนิดแทบมลายเกลี้ยง กิจกรรมที่ทำแบบไม่บันยะบันยังแทบฆ่าเด็กหนุ่มทั้งเป็น นัยน์ตาโตดำขลับหรี่ปรือมองผู้ที่โอบประคองเขาเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงกับพื้น

"ผม...ไม่ไหวจริงๆนะ ไม่..ไหว"

"หึหึหึ ดึกแล้วนี่นะ"

'เรน'อุ้มคนที่ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดออกมาวางเบาๆบนเตียงกว้างก่อนใช้ผ้าขนหนูซับหยดน้ำตามร่างกายให้ พลางมองร่อยรอยต่างๆ ด้วยความพึงพอใจ มองไปมองมาก็หมั่นเขี้ยวเลยทำรอยที่หน้าอกผอมบางเพิ่มอีกรอย ส่วนกอล์ฟได้แต่หวาดหวั่นและส่งสายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจ..จนกระทั่งชายหนุ่มอดยิ้มไม่ได้ เขาทำให้อีกฝ่ายวางใจเมื่อเขาไม่มีทีท่ารุกรานแต่อย่างใดโดยไปควานหาชุดนอนมาใส่

พอกลับมาที่เตียงอีกครั้งร่างสูงใหญ่พบว่า..นัยน์ตาโตคู่สวยกำลังหรี่ปรือแทบปิดแล้ว ...ความเหนื่อยอ่อนบวกความวางใจว่าจะไม่ถูกทำอีกคงทำให้ร่างกายสั่งให้หลับโดยอัติโนมัติ 'เรน'นอนลงเคียงข้างและโอบประคองร่างนั้นเข้าแนบอกอุ่น...ผิวกายเปลือยเปล่าเนียนมือเกือบทำให้สติเตลิดไปอีกรอบแต่ก็ยังยั้งตัวเองไว้ได้ มือหนาตวัดผ้าห่มนุ่มคลุมกาย

ก่อนหนังตาอันหนักอึ้งจะปิดสนิท... ก่อนสติอันตื้นตันจะดับวูบ... และก่อนสัมผัสทั้งหลายจะไร้การรับรู้... กอล์ฟแว่วเสียงทุ้มนุ่มขับขานบทเพลงกระซิบแผ่ว

"Let me be the one to hold you tight ~~

Be the one you want for every night

.....

..

I will always be right by your side ~~

.....

.. "

.................................

เป็นเวลาเกือบบ่ายกว่าเด็กหนุ่มผู้เหนื่อยอ่อนจะกะพริบเปิด ...ศีรษะของเขาปวดตุบและมึนจนไม่อยากตื่น ลำคอของเขาร้อนและเจ็บระบม.. ปวดกระบอกตาหนักเข้าจึงหลับลงอีกครั้ง

ความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ บอกให้รู้ว่าเม็ดยาขมๆถูกส่งเข้าไปในปากก่อนน้ำที่มาจากอะไรบางอย่างหยุ่นนุ่มล่วงสู่ลำคอ หนังตาเปิดขึ้นอีกครั้งเห็นใบหน้าตี๋ๆ อยู่ไม่ห่างนักยิ้มมาให้

"เป็นไง?"

"ปวดหัว... ปวดเอว... เจ็บข้อเท้า..." น้ำเสียงห่างเหินทำให้ 'เรน'อดยิ้มขำไม่ได้ นี่คงจะยังไม่หายโกรธเขาแน่ๆ

นั่นสินะ...เจอกันครั้งแรกก็เล่นซะหมดแรงแล้วนี่นา แล้วหมอนี่ก็คงไม่รู้ด้วย ว่าเขาตามข่าวของพี่น้องกอล์ฟไมค์มาโดยตลอดตั้งแต่รู้ว่ามีนักร้องไทยมาตีตลาดญี่ปุ่นในช่วงนี้ แล้วใครบางคนก็เข้ามาอยู่ในความนึกคิด กระทั่ง..คว้าเอามาไว้ในอ้อมกอดตัวเองได้ในที่สุด และยิ่งไม่อาจหันเหสายตาไปได้อีกเมื่อคนๆนั้นน่ารักน่าฟัดได้ขนาดนี้ จะว่าถูกตาต้องใจก็คงไม่ผิด..และดูท่าจะถึงขั้นตราตรึงเลยด้วยซ้ำ

"งั้น..เดี๋ยวจะนวดข้อเท้าให้"

"ไม่ต้องก็ได้"

"ไม่เป็นไร...ฉันเต็มใจทำน่ะ"

สัมผัสอ่อนโยนบวกความเอาใจใส่กับบริเวณข้อเท้าที่บวมน้อยๆ แดงหน่อยๆ ทำให้กอล์ฟใจอ่อนลงไปโข 'เรน' นวดด้วยน้ำหนักมือกำลังดี..ไม่แรงและไม่เบาจนเกินไป ค่อยๆนวดเฟ้นกระทั่งอาการระบมค่อยดีขึ้นเล็กน้อย "นวดอย่างเดียวคงไม่พอ ต้องหายามาทาด้วย แต่ทางที่ดีควรหาหมอดีกว่านะ"

"........................."

"........................."

"..'เรน'.."

"หือ?"

"ขอบคุณ" แค่คำพูดสั้นๆ แต่ชายหนุ่มรู้สึกได้ ...ความรู้สึกดีๆ ของเด็กหนุ่มที่มีต่อเขา ก่อร่างขึ้นแล้ว 'เรน' ยิ้มตอบคำขอบคุณนั้นด้วยใจ

"ฉันส่งเสื้อผ้าของนายลงไปซัก ไม่นานเขาคงรีดส่งขึ้นมาให้ ระหว่างนี้ก็.."

"เฮ้ๆ ไหนบอกจะนวดข้อเท้าให้ผมอย่างเดียวไง แล้วมือนั่นมันอะไร?" กอล์ฟหมายถึงมือที่นวดข้อเท้าของเขาอยู่ดีๆ แล้วกลายเป็นไม้เลื้อย..ลูบไล้ขึ้นมาจนใกล้จะถึงโคนขาขาวอยู่แล้ว

"อืม.... เท่าที่จำได้ ฉันไม่ได้บอกนะว่าจะนวดให้อย่างเดียวน่ะ เอาน่า..ฆ่าเวลารอเสื้อผ้าไง"

...

"อือ..อื้อ" จุมพิตหวานๆ...กับมือร้อนๆที่ไต่ยุ่บยั่บใต้ผ้าห่มหนาหยุดปากช่างจำนรรจาได้ดีซะยิ่งกว่าอะไร

พอใจเริ่มเอนเอียงไปทางที่ดีขึ้น.. อะไรอะไรมันก็เลยดีขึ้นไปด้วย กอล์ฟบิดร่างเร่าด้วยสเน่ห์หา...อ้อมแขนบางโอบรอบไหล่กว้าง ก่อนร่างหนาหนักจะทาบทับลงมาให้อึดอัดเล่น เสื้อผ้าอาภรณ์ทั้งหลายของชายหนุ่มหลุดกระเด็นออกไปในเวลาอันรวดเร็ว ไม่ช้าเนื้อก็ห่มเนื้อ..ไอร้อนจากกายเบื้องล่างทำให้ 'เรน'ตระหนักดีว่าเด็กหนุ่มยังมีไข้

แต่ว่า..ขออีกซักรอบเหอะนะ ก็ทำหน้าตาน่ากอดขนาดนั้นทำไมล่ะ.. ยังไงซะครั้งนี้เขาก็ทำแบบนุ่มนวลที่สุดก็แล้วกันน่า

...........

......

..

แต่ทว่า... ยิ่งนุ่มนวลก็ยิ่งยาวนาน กอล์ฟก็เลยสลบไสลหลับลึกไปอีกรอบก่อนที่เสื้อผ้าที่ส่งไปซักยังไม่ส่งขึ้นมาถึงห้องด้วยซ้ำ แถมดูเหมือนจะเจ็บคอหนักขึ้นกว่าเดิมเพราะทั้งเสียงกรีดร้อง..เสียงครางมันดังระงมจนไม่รู้ร้องออกไปตั้งกี่ครั้งกี่รอบ หัวก็ปวดตุบหนักขึ้นกว่าเดิม..แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากอีกแล้วเพราะหลับใหลหลังปลดปล่อยแล้วเป็นรอบที่สอง--อยู่ในอ้อมกอดที่รัดแน่น ทว่า..อบอุ่น

..

......

..........

......หนังตาบางกระตุกน้อยๆ ก่อนลืมขึ้นช้าๆ นัยน์ตากลมโตกวาดมองไปรอบกายจึงพบว่า..บัดนี้ตนอยู่ในเครื่องบิน..และข้างกายมีคนคุ้นเคยที่ส่งรอยยิ้มมาให้

"เป็นยังไงบ้าง? พี่กอล์ฟมีไข้นะ เดี๋ยวกินอะไรรองท้องหน่อยจะได้กินยา.." น้องผู้แสนดีจัดแจงหาของกินที่ไม่หนักท้องมากนักกับยาลดไข้ได้จากบริการของสายการบิน

...เมื่อยาเม็ดไม่เล็กนักและน้ำหนึ่งแก้วล่วงสู่ลำคอ เสียงแหบๆ ก็ถามขึ้นหลังจากพิจารณารอบๆโดยถี่ถ้วนแล้ว

"ทำไมมันโล่งงี้ล่ะ แล้วพี่มานี่ได้ไง..จำไม่เห็นได้"

"อ๋อ..ไอ้ที่ชั้นนี้มันโล่งก็เพราะมีคนเหมาชั้นเฟิร์สคลาสให้เราน่ะสิ แล้วก็หมอนั่นแหละที่พาพี่มาส่ง..ส่งถึงบนนี้เลยล่ะ เพราะพี่หลับตลอด..เพิ่งตื่นก็ตะกี้นี้แหละ" สายตารู้ทันจากน้องชายเล่นเอาเลือดขึ้นไปรวมกันอยู่ที่หน้าขาวๆของคนเป็นพี่ ..หน้าซีดๆก็เลยแดงเรื่อเหมือนไข้จะขึ้น

"แล้ว..หมอนั่นบอกอะไรนายอีกบ้าง?"

"ก็......บอกแค่ว่า พี่เหนื่อย เจ็บข้อเท้า แล้วก็มีไข้..ให้นอนพักมากๆแล้วก็อย่าลืมพาพี่ไปหาหมอด้วย อืม....แล้วก็ฝากจดหมายนี่ให้พี่ด้วย" จดหมายที่ว่าเป็นเพียงกระดาษขนาด A4 พับเป็นชิ้นเล็กๆ กอล์ฟรับมันมาคลี่อ่าน ลายมือภาษาอังกฤษบนเนื้อกระดาษไม่ยาวมากนัก..แต่เด็กหนุ่มใช้เวลาทำความเข้าใจอยู่นาน

'Dear the one who hold me tight,

Sorry that I couldnt talk with you before you go back. I hope you will get well in soon and thinking of 'something' last night. See you in Thailand.

P.S. Dont forget to ask for the gift from your brother.

From.. the one who hold you tight.'

คนอ่านแทบจะได้ยินเสียงทุ้มนุ่มกระซิบประโยคเหล่านั้นอยู่ข้างหู ...หลังพับจดหมายไว้ตามเดิมและวางลงอย่างไม่ใส่ใจก็ถามคำถามลอยๆ ออกมา

"ของขวัญอะไร"

ไมค์ได้ยินพี่ชายเปรยเบาๆ เหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า แต่เขาก็รู้ว่าพี่ชายถามถึง'ของขวัญ'ที่ชายหนุ่มร่างสูงฝากไว้ก่อนจาก

"หือ? อ๋อ...ไมค์ก็ลืมไปเลย รอเดี๋ยวนะ"

กอล์ฟเห็นน้องชายของเขาคุ้ยๆเป้ใบเท่ห์ที่ซื้อที่ญี่ปุ่น..ไม่นานก็ได้มือถือออกมา นิ้วมือเรียวกดไล่คำสั่งที่หน้าจอเรื่อยๆ จนได้เมนูที่ต้องการ...คลิปวีดีโอบนหน้าจอกำลังเคลื่อนไหวให้คนป่วยดู

ใบหน้าคุ้นเคยของคนที่เป็นต้นเหตุทุกอย่างยิ้มอยู่กลางหน้าจอ ก่อนจะเคลื่อนตัวลงต่ำจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากมนของร่างที่หลับใหลอยู่บนเก้าอี้ของเครื่องบิน... จูบอ่อนละมุนเลื่อนลงมายังเปลือกตาทั้งสองข้าง...แล้วจบลงที่ริมฝีปากแดงอิ่ม จากนั้นมือหนาก็ยกมือข้างซ้ายของร่างนอนนิ่งขึ้นจุมพิตหนักๆ...แหวนเงินที่นิ้วกลางส่องประกาย รอยยิ้มสุดท้ายจากนักร้องคนดังหันมาทางกล้องอีกครั้งก่อนคลิปจะจบลงเพียงเท่านั้น...

กอล์ฟยกมือซ้ายตัวเองขึ้นมาดู..ก็พบว่าที่นิ้วกลางข้างซ้ายมีแหวนเงินอยู่..ผิวของแหวนสลักตัวอักษร R ไว้เหมือนบอกความเป็นเจ้าของ..ชื่อเจ้าของแหวน หรือชื่อเจ้าของของคนใส่แหวน?

"ทำไมถึงบอกว่าเจอกันที่เมืองไทย?"

"ถ้าไมค์เดาไม่ผิด หมอนั่นหมายถึง..ทัวร์ที่ญี่ปุ่นเสร็จก็คงต่อที่เมืองไทย ได้ข่าวมาว่างั้นนะ"

รอยยิ้มบางจุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม..หนังตาบางค่อยหลับลงช้าๆ ก่อนล่วงเข้าสู่นิทราอีกครั้ง..เหมือนแว่วเสียงทุ้มหวาน

Let me be the one to hold you tight ~~

Be the one you want for every night

~~EnD~~

Off side

สองพี่น้อง นักร้องคนดังของไทยและดังไกลไปถึงญี่ปุ่นและประเทศอื่นในละแวกนั้นกำลังช่วยกัน...ดูคนขนสัมภาระของพวกเขาเข้าไปในรถตู้ที่จอดอยู่หน้าประตูทางออกเทอร์มินอล

ลังกระดาษใบใหญ่ทำให้ผู้เป็นพี่ชายประหลาดใจ เพราะเขาแน่ใจว่าพวกเขาไม่น่ามีของอะไรที่ต้องขนใส่กล่องขนาดนั้น ยกเว้นของขวัญจากแฟนเพลงซึ่งเขาเห็นว่ามันอยู่อีกกล่องหนึ่ง

"กล่องอะไรน่ะไมค์?"

"หึหึ ซีดีเพลงน่ะ ครบทุกแนว ทุกคน ทุกวง ทุกค่ายเลย แล้วก็หนังสือการ์ตูนอีกล็อตใหญ่ แล้วก็ตุ๊กตาตัวใหญ่ขนาดหมีเรียกพี่"

"ซื้อมาทำไมมากมายขนาดนั้น เปลืองเงิน" พี่ชายบ่นๆ ก่อนขึ้นไปนั่งบนรถตู้ที่เปิดประตูรอเลยไม่ทันเห็นน้องชายหัวเราะอยู่เบื้องนอก

"ตื๊ดดดดด ผิด ผิด..ไม่ได้ซื้อซักหน่อย มีคนหามาเป็นค่าปิดปากต่างหาก อืม..ขายพี่ชายตัวเองนี่นิสัยไม่ดีจริงๆนะเรา คึคึคึคึ"