ระวัง!! ไวรัส Y ระบาด

โฮะๆๆๆ ในที่สุดก็ได้ฤกษ์อัพแล้วนะค๊า ถึงแม้งานรับปริญญาจะผ่านมาเนิ่นนานแล้วก็ตาม แต่ก็อยากตามกระแสชาวบ้านเหมือนกัน เค้าอัพกันหมดแล้วววว นังดีเพิ่งมาอัพเนี่ย

วันนั้นเป็นอะไรที่ตื่นโค-ตะ-ระเช้าค่ะ ตี 3 ---บุ่ยๆ เป็นอะไรที่สุดจะง่วง ต้องขุดตัวเองขึ้นมาจากเตียงแล้วก็โบ๊ะหน้าตัวเอง แม้จะไม่ได้แต่งอะไรเริ่ดหรู แต่กว่าจะรองพื้นเสร็จมันก็ใช้เวลาเหมือนกัน แต่ก็ไม่มากเท่าพวกที่เข้าร้านแต่งหน้าอ่ะนะ ต้องรีบออกจากชลบุรีเพื่อไปยังบางเขน ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงจ้ะ ถึงนู่นก็ประมาณ 7 โมง โฮ่....เป็นอะไรที่ดีแล้วที่เราไปแต่เช้า เพราะว่า...เกือบไม่มีที่จอดรถเจ๋งๆ ซะแล้ว ไปช้าอีกนิดก็ต้องไปจอดอีกไกลโคดเลย

เสร็จแล้วก็นั่งหม่ำหนมอยู่ในรถรอเวลาเพื่อนๆ มากัน ราว 8 โมงก็ไปยังตึกที่ทุกๆคนรวมตักันอยู่ คนเยอะมากกกกกกกกกกกกก ไม่ใช่บัณฑิตหรอกแต่เป็นญาติๆ ซะส่วนใหญ่เลย

วันรับจริงเป็นอะไรที่บ้าไม่ออกแฮะ ผิดกับวันซ้อมที่ถ่ายรูปกระจายไปเลย อาจจะใช้พลังบ้าไปหมดแล้วก็ได้มั้งเลยไม่ค่อยจะอยากถ่ายวันจริงสักเท่าไหร่ ที่สำคัญคือเก็บแรงไว้เดินเข้าหอประชุมด้วยแหละ สงสารเท้าตัวเองที่โดนคัชชูงับเอา โอยยย กว่าจะได้เข้าหอประชุมก็ปาเข้าไปหวิดเที่ยง นั่งหลับแล้วหาวอีก แต่ก็มีไปถ่ายรูปกับเพื่อนๆ ฆ่าเวลาไปบ้างเหมือนกัน

ไปดูรวดเดียวเลยแล้วกัน ทั้งวันซ้อมวันจริง -------------------->>

=============> อันนี้ถ่ายที่บ้าน แดดกำลังสวย

=============> มาถึงสถานที่จริงกันบ้าง

กับเหล่าเพื่อนพ้อง ^_^

=====> กับมิลกี้

=====> กับอันอัน ฮู้ววว เรารักกันเรารักกันเนอะ

=======> เก๊กคอส 555555 บ้าได้ทุกสถานการณ์ (แล้วทำไมช้านต้องอยู่หลังกรงฟร้า??)

แค่นี้พอละ อายเค้า >.<

ทำไม๊?? แม้แต่วันสำคัญของชีวิตนังดีก็ยังเปิ่นได้ทุกทีสิน่า มีแต่เรื่องแฮะ เหอๆๆ เมื่อตอนวันซ้อมฉันก็เกือบร่วงจากบันไดที่จะขึ้นไปบนส่วนที่รับมอบพระราชทานปริญญาบัตร เดินกี่รอบกี่รอบก็เกือบร่วงตลอดเลย ทำให้เป็นกังวลว่า ...นี่วันจริงฉันจะร่วงลงมาให้ขายหน้าไหมนะ (ก็ส้นคัชชูมันเหยีบไม่เต็มบันได้หง่า)

แล้วระหว่างขับรถมาพ่อก็แวะปั๊มให้ได้ฉ่องและแวะซื้อหนมกิน นังดีก็หันไปเห็น... ถุงน่องขาดค้าบบบบ ฮืออออออออออ ดีนะที่เซเว่นในปั๊มขายถุงน่องด้วย เลยจัดการซื้อ 2 คู่ซะเลยกันไว้

พอก่อนที่จะเข้าหอประชุมนะ ก็ทุกคนต้องเดินผ่านเครื่องตรวจอาวุธกัน ทุกคนเดินผ่านกันไปหมด พอมาถึงนังดี อินี่ก็กะว่าไม่มีไรหรอก ทำท่าว่าจะเดินผ่านเลยไปอย่างฉลุย แต่ปรากฏว่า โดนอาจารย์ลากตัวออกมาจากแถวแล้วก็โดนแปะสติกเกอร์สีสดสวยแถวบ่า แล้วก็โดนจารย์อีกคนลากไปค้นตัว นังดีทำหน้างงๆ ว่ามีไรกันหว่า แล้วอาจารย์คนนั้นแกก็ถามว่า พกอะไรมาหรือเปล่า? แง๊ววว แค่กิ๊บเหล็กฉันยังไม่มีเลย แล้วมันบี๊บๆ ที่ฉันได้ไงฟระ???? เป็นอันว่าค้นกันทั่วแล้วก็ไม่พบไรถึงได้ปล่อยตัวออกมา ว่าแต่....แถวช้านอยู่น๊ายยยยยยยยยยยยยยยย เฮ่อ..พอเดินหาแถวเจอเพื่อนหัวเราะใหญ่เลย ว่าอยู่ดีๆ หายไปไหนมันก็แปลกใจอยู่ เออ!!..เห็นเพื่อนเป็นตัวตลกนะ

แล้วก็เข้าหอประชุมไปอย่างปลอดภัย เฮ่อออ แอร์หนาวชะมัดเลยปวดฉ่องสิ้นดี และแล้วการพระราชทานปริญญาบัตรก็เริ่มขึ้น รอนานมากกกกกกก กว่าจะถึงตัวเอง แต่ระหว่างรอกลับไม่หลับเหมือนตอนที่ซ้อมแฮะ อาจเป็นเพราะตื่นเต้นก็ได้ แล้วก็ได้รู้ว่ามันตื่นเต้นจริงๆ ตอนถึงคิวแถวตัวเองเนี่ยแหละ แบบว่า..ขาสั่นปากสั่น 555 เป็นเอามากนะเรา แต่ก็ไม่ได้ตกบันไดอย่างที่กังวลแต่อย่างใด ฟู่ววว รอดตัวไป

อืมมมม พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ทำการปล่อยบัณฑิตออกจากหอประชุม แล้วระหว่างนั้นก็มีประกาศว่า "ใครทำบัตรประชาชนหล่นมารับคืนไปด้วย" นังดีก็ไม่ได้สังหรณ์แต่อย่างใดว่ามันน่ะ ทำหล่นกะเค้าด้วย!! แหงะ สงสัยหล่นตอนเข้าห้องน้ำล่ะ เพราะใส่ไว้ในหมวก เหอๆๆ -_-ll

กว่าจะได้ออกจากหอประชุมก็นู่นนน5 โมงเย็นกว่าได้ หาพ่อแม่ตัวเองไม่เจ๊อออ ทำไงดีโฮฮฮฮฮฮฮฮฮ ชาวบ้านเค้าเจอกันไปเกือบหมดแล้ว ปรากฏว่า เข้าใจกันคนละที่ไปเลย กว่าจะเจอกันได้ต้องขอเศษตังค์เพื่อนเพื่อโทรถามว่าถึงไหน อยู่ไหน ประมาณนั้น ระหว่างที่เดินหาพ่อกะแม่อยู่นั้น แม่เจ้า.. ฝนตกค่ะ น้ำเจิ่งนองถนน แล้วในขณะที่นังดีโดดข้ามจากพื้นถนนขึ้นฟุตบาทเพื่อไม่ให้เปียกน้ำอ่ะนะ เสียงอันคุ้นหูก็ดังขึ้น แคว่กกก!! แหะๆๆๆ มันจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก กระโปรงขาด!! โฮววว ดีนะที่มีชุดครุยคลุมทับอยู่ ไม่งั้นขายหน้าครับพี่น้อง

และแล้ววันอันชุลมุนของดีก็จบลงด้วยการหาพ่อกะแม่เจอ เฮ่อออ รอดไปละนะวันนี้

เรื่องก็จบลงด้วยประการฉะนี้และ โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ